Ktoś przed laty namówił mnie na filmowy seans "Małej miss" i pamiętam, że jakoś nie byłem nadmiernie zachwycony. Natomiast wersja musicalowa, którą obejrzałem teraz w Kujawsko-Pomorskim Teatrze Muzycznym w Toruniu, to czyste złoto. I tak, jak zwykle narzekam, że było za długo, tak tym razem chciało mi się wołać: "Czemu tak krótko?!".

Tak, chciałem więcej czasu spędzić z tą kompletnie popapraną rodziną. Z młodziutką Olive, jej rodzicami na granicy rozwodu, dziadkiem-erotomanem, który nie poddaje się żadnym konwenansom, jej sfrustrowanym bratem, który złożył śluby milczenia i wujkiem po próbie samobójczej. Przez większość spektaklu towarzyszymy im w drodze przez USA na wybory dziecięcej miss. I oczywiście, że musical, którego libretto stworzył James Lapine, gra znaczonymi i zgranymi kartami, prowadząc do zakładanego i przewidywalnego uzdrowienia rodzinnych relacji. Niemniej tyle w tym wdzięku i humoru, że naprawdę można miło spędzić czas i dojść do banalnej, ale wartej powtarzania prawdy: warto dobrze żyć z najbliższymi.

Dobrze napisani i racjonalnie wprowadzeni bohaterowie to teatralny skarb i jestem pod ogromnym wrażeniem, jak dokładnie w trwającym zaledwie godzinę pierwszym akcie udało się zarysować nam losy naszych sześciu bohaterów. Dowiadujemy się o ich aktualnym stanie, poznajemy fragmenty z przeszłości w idealnej proporcji nostalgii do humoru. Reżyserce spektaklu, Agnieszce Płoszajskiej, udało się sprawić, że na niewielkiej scenie (czekamy z utęsknieniem na nową siedzibę, która się Teatrowi po prostu należy!) dzieje się teatralna magia, a spektakl od strony aktorskiej, plastycznej i muzycznej prezentuje się w zasadzie bez zarzutu. Przepiękne są wizualizacje stworzone przez Mateusza Kokota (czy kogoś w środku Kalifornii dziwią drogowskazy na... Bydgoszcz?), a także bardzo przemyślana i funkcjonalna scenografia Wojciecha Stefaniaka oraz kostiumy Wandy Kowalskiej i (rzadko zwracam na nie szczególną uwagę, ale tutaj zagrały pięknie) światła, które zaprojektował Artur Wytrykus.

Pochwalić należy także choreografię, którą wyczarował Michał Cyran. Niby to wszystko proste - kilka ruchów na krzesełkach, biegnięcie za busem, ale naprawdę zapadają te obrazki w pamięć. Piosenki (muzyka i słowa: William Finn, tłumaczenie: Anna Nowak i Sebastian Machalski) może nie są szczytem geniuszu kompozytorsko-poetyckiego, ale wpadają w ucho i zapadają w pamięć oraz - niech się uczą twórcy musicali - spełniają swoją rolę, czyli posuwają akcję i rozszerzają nam emocjonalną perspektywę.

Niestety nieco zawodzi zbyt szybko poprowadzony drugi akt, w którym niektóre komediowe akcenty są kreślone nieco zbyt grubą i kabaretową kreską, co jednak nie przeszkadza w generalnie dobrym odbiorze przedstawienia i znakomitej zabawie. To niesamowite, ile samą twarzą był w stanie zagrać Jędrzej Czerwonogrodzki jako Dwayne. Czekamy na moment jego wybuchu (że nadejdzie, zdradzają mikroport i zasada czechowowskiej strzelby) i kiedy wreszcie następuje, okazuje się równie dobry i emocjonalnie zagrany jak wszystkie wcześniejsze sceny. Znakomita rola! Wielkie uznanie należy się obsadzie dziecięcej. W roli Olive Hoover widziałem Zofię Zacharek (dubluje ją Maria Władyko), która radziła sobie znakomicie wokalnie, tanecznie i aktorsko. Ale warto pochwalić także pozostałe dziewczynki, które objawiają się nie tylko jako konkurentki do tytułu miss w ostatniej scenie, ale (i to jest nawet lepsze!) jako pojawiające się w wyobraźni głównej bohaterki "koleżanki" podkopujące jej pewność siebie (Berenika Staszkiewicz, Amelia Delauré i wspomniana Maria Władyko). Ich wejścia w pierwszym akcie są znakomite! Katarzyna Walczak jako Sheryl to typowa mama i chyba najnormalniejsza postać w całej rodzinie. Znakomicie wypada scena przedślubnej retrospekcji z Richardem (w tej roli Paweł Mielewczyk oraz w dublurze Maciej Podgórzak). O ile wydaje mi się, że wykreowany przez Mielewczyka Richard był nieco za ostry, to wokalnie brzmi w swoich piosenkach tak znakomicie, że nie czepiam się o nic. Marek Richter jako dziadek wnosi dużo humoru i czyni to niezwykle naturalnie. Dobrze wypada też Jeremiasz Gzyl jako Frank (dublura: Sebastian Machalski). Zwłaszcza scena jego przypadkowego spotkania w toalecie wypada brawurowo! Wojciech Daniel błyszczy komediowym talentem i kiczowatym uśmiechem, w którym widać zęby aż do ósemek. Gra najpierw ukochanego Franka, a następnie konferansjera podczas wyborów miss (włącza mi się solidarność konferansjerska!) i nie mogłem wyjść ze zdumienia, że to ten sam aktor, który tak wzruszył mnie jako św. Piotr w tutejszym "Jesus Christ Superstar" (jeśli ktoś jeszcze nie widział - koniecznie proszę nadrobić). Świetny jest także Michał Zacharek, który jednak, kogo by nie grał, pozostanie dla mnie Guntherem z toruńskiej wersji "Friends" (tu także zalecam nadrobienie, jeśli kogoś ominął ten spektakl). Mam problem z nieco zbyt kabaretową kreacją Małgorzaty Regent, choć to uwaga raczej reżyserska niż aktorska. Ale o ile nie złapałem vibe'u z Lisą, o tyle jej Miss Kalifornii rozśmieszyła mnie bardzo.

Ciepła, dowcipna historia z literackim sporem w tle, świetne aktorstwo i pomysłowe ogranie niewielkiej przestrzeni - jeśli czujecie, że to coś dla Was, to wpadajcie na "Małą miss" (nawet jeśli, tak jak ja, nie jesteście fanami filmu).

Ocena spektaklu: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10 (bliżej 8,5)

Jeśli moja recenzja na coś Ci się przydała i cenisz sobie niezależny głos mówiący o teatrze z perspektywy zwykłego widza zapraszam do postawienia mi wirtualnej kawy klikając w link: https://buycoffee.to/kulturalnykonferansjer. Nawet kilka złotych stanowi dla mnie ogromną motywację i wsparcie. Zachęcam też do obserwowania moich profili na Facebooku, Instagramie oraz YouTube. Dziękuję, że tu jesteś! Do zobaczenia na teatralnych szlakach lub Twoim wydarzeniu, które mogę poprowadzić.